Ekim 22

Muhammed’in İstihbarat Teşkilatı


Ramazanla birlikte Milli Gazete’de yeni bir dizi başladı: Muhammed’in İstihbarat Teşkilatı. Diziyi Şerif Ali Minaz hazırlamış. Yazar 6.yy Arap Yarımadası’nda kabileciliğin, kan davalarının ve huzursuzluğun egemen olduğu çağda, garip ve saçma sapan geleneklerin yaygın olduğunu vurguluyor; bu nedenle Peygamber’in Medine’de Site Devleti kurduğunu belirtiyor.

“Bu devleti yıkmak Peygamber’i bir avuç suda boğmak isteyenler vardı. Bunlar Müslümanlara karşı sıcak ve soğuk harbin her çeşidini uygulayarak mücadele veriyorlardı. Ben, rahmet Peygamberi olduğum kadar da savaş Peygamberiyim diyen sevgili Peygamber ise, İslam düşmanlarıyla en güzel şekilde savaşıyordu. Peygamber’in kurduğu İslam Devleti’nin sınırları 10 yılda 2 milyon kilometrekareye ulaştı.”

Ş. Ali Minaz şöyle devam ediyor:

“Allah’ın Resulü 23 yıllık Mekke ve Medine hayatında düşmanla, şer ve egemen  güçlerle mücadele etmenin en mantıklı ve en güzel örneğini veriyor.”

Böylece Peygamber haber alma ve casusluk teşkilatını çalıştırarak, kutsal savaşında çok sayıda insanın kanının dökülmesine engel oluyordu.

Bu yazı dizisinde yazar, Muhammed’in İstihbarat Teşkilatı’nın üyelerini tanıtıyor ve “Bu üyelerin bir kısmının hayatını heyecan ve ibretle okuyacaksınız.” diyor.

Ebu Süfyan Cezasını Bulmalıydı

Peygamber’in istihbaratçılarından Amr b. Ümmeye, henüz İslama girmiş değildi. Ama Peygamber’e büyük saygı ve sempatisi vardı. Mekkeliler Bedir Savaşı’nda yenildiler. Ticaret kervanları Müslümanlarca baskına uğruyordu. Ebu Süfyan Muhammed’i öldürmek için, kiralık katil tutup Medine’ye gönderdi. Katil mescide geldi. Peygamber namaz kılıyordu. Namaz bitince saldırdı. Bu arada ashabtan Seleme, katili sırtından yakaladı. Gizlediği kılıcı belinden çekip aldı. Ebu Süfyan bu yaptığının cezasını bulmalıydı. Dünyada Allah Resulü değil, o gitmeliydi. Onun başı uçmalıydı. İşte bu amaçla Peygamber Mekke’ye iki kişi gönderdi. Biri Amr diğeri de yardımcı arkadaşı Seleme.

Amr ve arkadaşı Mekke’ye yaklaştılar. Amr, arkadaşına “Seleme, şimdi doğru Ebu Süfyan’a gidiyoruz. İşini bitiriverelim hemen.” dedi. Seleme cevap verdi: “Amr, sabırsızlanma. Buraya kadar gelmişken Kabe’yi de ziyaret edelim; İkişer rekat namaz kılalım. Sonra işimizi hallederiz…” Bu fikir cazip gelmişti. Doğru Kabe’ye gittiler. Fakat Süfyan’ın oğlu Muaviye, Amr’ı tanıyınca oradan uzaklaşıp Medine’ye dönmek zorunda kaldılar. Yolda Mekkeli iki kişiyle karşılaştılar. Oturup sohbet ettiler. Bunlar Mekkeliler tarafından Medine’ye gönderilen casuslardı. Amr birini öldürdü. Öbürünün ellerini bağlayıp Medine’ye getirdi. Resulullah’a gidip olayı anlattı.

Soğuk Savaş Sürdürenler

Hicret’in 2. yılı Mekke’deki casus Medine’ye bir haber gönderdi. Haber görünürde pek önemli değil: “Mekkeli putperestler Şam’a büyük bir kervan gönderiyor.” Ama haberin altında büyük bir uyarı olduğu anlaşılıyordu. Mekke’deki casus bu kervandan elde edilecek gelirlerle silah alınıp asker kiralanarak Müslümanlara saldırılacağına işaret ediyordu. Kervan Şam’a bu amaçla gönderilmişti. Resulullah haberi alır almaz hemen harekete geçti. Önce kervanın gözlenmesi için iki izci görevlendirdi. Bu izciler Talha ve Said bin Zeyd idi. İki izci, kavurucu çöl sıcağında gece gündüz demeden günlerce yürüdüler; sonunda kervanı yakaladılar. Uzaktan uzağa izlemeye başladılar onu.

Topladıkları bilgileri de bir haberciyle gizlice Resulullah’a bildirdiler. Bu kervan takibi Bedir Savaşı sırasında İslam için sürdürülen soğuk savaşın bir parçasıydı.

Ebu Rafi ilk Müslüman olanlardandı. Mekke’ye Mısır’dan getirilmişti. Peygamber’in amcası Abbas’ın kölesiydi. Abbas’ın iman etmediği sıralarda evinde iki mümin vardı. Biri hanımı Lübabe, öbürü bu Ebu Rafi. İkisi de gece gündüz çalışıyorlar, çevrelerinde İslamın yayılması için mücadele veriyorlardı. Görüp duyduklarını da hemen Resulullah’a iletiyorlardı. Haber alma teşkilatının önde gelen elemanlarıydılar.

Mekke Casusu

Peygamber’in amcası Abbas da istihbaratçıydı. Bedir Savaşı’nda müşriklerle birlikteydi. Savaş sonucu Müslümanlara esir düştü. Peygamber, kurtulması için fidye ödemeliydi. Fidyesini ödeyerek Abbas İslama girdi. Ama Mekkelilerin onun imana gelişinden haberleri yoktu. Abbas başka düşman tutsaklar gibi Mekke’ye döndü. Mekke Casusu görevini üstlendi. Peygamber ona bu görevinin sıcak savaştan daha kutsal olduğunu söyledi.

Hicret’in 3. yılında Abbas’tan bir mektup geldi. İşte mektuptan bazı cümleler:

“Kureyş, büyük hazırlık içinde bütün güçleriyle saldırıp sizi yok etmek niyetindeler. Bedir’in öcünü mutlaka almalıyız diyorlar. Sayıları 3 bin kadar…” Peygamber hemen Medine’ye döndü ve gerekenler yapıldı.

Yahudi Kabilesi’nin ileri gelenlerinden Ka’b bin Eşref, hem zengin hem de edipti; bu iki gücünü sürekli İslama karşı kullanıyordu. Özellikle Bedir Savaşı’ndan sonra, ateşli şiirleriyle Kureyş’lileri coşturup kışkırtıyordu. “Müslümanlardan intikam alın, ben arkanızdayım.” diyordu. Ama yaptıklarından Medine habersizdi. İşte yine Mekke Casusu sahnede. Hemen bir haberci kiraladı. Yahudi şairin yaptıklarını bir bir anlatan mektubu, Resulullah’a postaladı.

Peygamber’in Sağ Kolu

Peygamber ashabıyla toplantı halinde. Politik konular konuşuluyor. Musevi toplumun Müslümanlara karşı eylemlerinden söz ediliyor. Peygamber bir ara sözü büyük Yahudi şairine getirdi ve buyurdu ki: “Ka’b bin Eşref’i kim öldürür? Şu Allah’ı ve Resulünü inciten Ka’b’ı?” Sahabelerden biri hemen yerinden kalktı: “Ya Resulullah! Bu işi benim yapmamı kabul buyurur musunuz?” dedi. Bin Mesleme’ydi bu. Görev ona verildi. Yanına dört fedai seçti. Birlikte yaptıkları planı Peygamber’e onaylattılar ve Ka’b bin Eşref’e layık olduğu cezayı verdiler.

Muhammed Bin Seleme, Peygamber güneşinin çevresindeki yıldızların en parlaklarındandı. Birçok savaşta kılıcıyla boy gösterdi. Peygamber yokken idari işlere o bakardı. Bazı savaşlarda ordunun önünde gider, keşif ve öncü kuvvet görevlerini gerçekleştirirdi.

“Savaş, Hile Yapma Sanatıdır”

Yıl Miladi 627, aylardan Ocak, Medine 10 bin kişilik düşman ordusu tarafından kuşatılmış. Ancak mücahitler kentin çevresine hendek kazdıkları için, bir türlü içeri giremiyorlar. Medine’de “Kureyza oğulları” diye bilinen Yahudiler de kendi savunmak için Müslümanlarla anlaşma yapmışlardı. Peygamber, onların anlaşmayı bozduklarını; dahası düşmanla gizlice anlaştıklarını haber aldı. Durum çok nazik ve tehlikeliydi. Düşman bütün gücüyle üç bin Müslümana saldırırken, Yahudiler de içerden, arkadan vuracak. Tam o sırada Eşça kabilesinden biri çıkageldi. Müslüman olmak istediğini bildirdi. Bu kişi Nuaym İbni Mesud’du.

Nuaym’ın yapacağı iş konuşuldu ve Allah Resulü ona “Nuaym! Savaş bir çeşit plan ve hile yapma sanatıdır. Sen de bizim için bir hile yap bakalım.” dedi. Nuaym hemen göreve başladı. İki tarafı birbirine düşürecek bir plan hazırladı. Müslümanlar için büyük bir tehlikeyi önledi.

Hendek Savaşı’nda Medine’nin kuşatılması 20 gün sürdü. Düşmanın yiyecek sıkıntısı çektiği ve moralinin çok bozuk olduğu haberleri geliyordu. Resulullah bir toplantı yaptı. Müşriklerin arasında bir casus göndermek istedi. “Huzeyfe! Git şu adamlar ne alemdeler, bir kontrol et. Bu arada kesinlikle taş atma, okunu ve kılıcını kullanma.” dedi.

Huzeyfe ustaca düşmanın içine sızarak, savaştan çekileceğini öğrendi. Huzeyfe, Peygamber’in hem özel katibi, hem de sırdaşıydı.

Hendek Savaşı belasını Müslümanların başına saran Yahudi bir lider vardı: Ebu Rafi, çevre kabileleri sürekli olarak Müslümanlara karşı kışkırtıyor, kiralık katiller tutuyordu. Hicret’in 6. yılında Peygamber, Ebu Rafi’nin dersini verecek serdengeçti grubunu Hayber’e gönderdi. Dört kişiydiler. Grup başkanı Abdullah, Ebu Rafi’nin muhkem kalesine girmeyi başardı ve onu yatak odasında öldürdü.

Birş, Ani Bir Baskını Önledi

Mekke, Müslümanların gözünde tütmeye başlamıştı. Herkes doğup büyüdüğü o kenti özlüyordu. Sonunda Peygamber’den buyruk çıktı: “Hazırlanın, Kabe’yi tavaf için Mekke’ye yürüyoruz.”

Hicret’in 6. yılının sonları Peygamber 1500 sahabeyle birlikte Mekke’ye doğru yola çıktı. Mekkeli müşrikler haberi almışlardı. “Ölürüz de Müslümanları kente sokmayız.” diyorlardı. Peygamber’in önceden Mekke’ye gönderdiği casus da, gerekli haberlerle geriye dönmüştü. Bu casus Bişr İbn-i Ka’b idi. Onun getirdiği haberler üzerine Rahmet Peygamberi, yeni strateji saptadı. Ordunun hedefini değiştirdi; yolun sağ yanındaki bir tepenin arkasına doğru ilerlemesini buyurdu.

Böylece Bişr, ani bir baskını ve Müslümanların bu baskında telef olmalarını önlemiş oldu.

Huzur Kaçmıştı

Hicret’in 11. yılında İslam dünyasının bazı yerlerinde yalancı peygamberler türedi. Bunlardan biri de Yemen bölgesinin San’a kentinde oturan Esved-i Ansi’ydi. Esved tam anlamıyla bir hokkabazdı. Zorba ve zalimdi. Soytarıca hareketleriyle “Bana da melekler gelip haber veriyor.” gibi saçma sapan

sözleriyle, ne gariptir ki, çevresinde adam toplamayı da becermişti. Üzücü haber Medine’ye gelince, Resulullah hemen gerekli önlemleri aldı. Bu küstah zorbanın ortadan kaldırılmasını buyurdu. Bunun için Firuz Bin Deylem’i görevlendirdi. O da kendisine iki yardımcı seçti. Yalancı peygambere yaklaşmak, muhafızlarını aşıp onu öldürmek çok güçtü. Firuz bu işi ustaca halletti. Esved’i, hamını Azade’nin yardımıyla yatak odasında boğarak öldürdü.

(2000’e Doğru) (15 Mayıs 1988, yıl 2, sayı 21)

Turan Dursun, Din Bu – 2, s.150-153

PDF olarak okumak için tıkla

Reklamlar